De sleutel van het centrale trappenhuis

Een aanzienlijk deel van de woningen in deze stad zit in een flat, en bij een flat begint beveiligen niet bij uw eigen voordeur. Het begint bij de deur beneden: de entree naar het portiek of het trappenhuis. Wij komen daar met regelmaat, en bijna altijd met hetzelfde beeld. Veertig bewoners hebben er een sleutel van, de deur gaat honderd keer per dag open, en er is niemand die hem als zijn deur beschouwt.

Waarom die deur achteropraakt

Een voordeur van een woning heeft één eigenaar die hem elke dag ziet. De entreedeur van een blok heeft er veertig, en dat werkt in de praktijk uit als nul.

• het slot is vaak nog dat uit het bouwjaar van het blok
• de dranger is te zwak gezet of helemaal leeg, dus de deur valt niet dicht
• de sluitplaat zit los omdat er jarenlang tegenaan is geduwd
• er staat met regelmaat een steen of een mat tussen, voor het sjouwen
• bewoners drukken op de opener zonder te vragen wie er staat
• het aantal sleutels dat erbij is gemaakt kent niemand

Wat er achter die deur te halen is

Dat is het punt waarom het ertoe doet. Wie in het trappenhuis staat, staat bij veertig voordeuren, in een ruimte waar van buiten niemand naar binnen kijkt, en waar het volkomen normaal is dat er iemand loopt. Bij veel blokken komt hij ook bij de bergingengang, bij de meterkasten en bij het parkeerdek. Eén deur bepaalt dus wat er voor veertig huishoudens achter ligt, en dat is een verhouding die u bij geen enkele andere deur in uw leven tegenkomt.

De drie dingen die wij hier doen

Het eerste is de dranger. Een deur die niet uit zichzelf volledig in het slot valt, is geen deur. Een dranger is instelbaar en soms is hij alleen leeggelopen; dat is een kwestie van bijzetten of vervangen en het kost weinig. Zonder dat heeft al het andere geen zin.

Het tweede is de sluitplaat. Bij een entreedeur zit daar vaak een elektrische opener in, en die is per definitie het zwakste punt van de hele deur: hij laat de schoot immers uit zijn kom lopen zodra er stroom op komt. Er bestaan uitvoeringen die ook zonder stroom stevig blijven en die met een lange plaat door het kozijn heen grijpen. Dat is het onderdeel waar bij zo'n deur het meeste rendement zit.

Het derde is het sleutelbeheer. Een cilinder met een codekaart betekent dat bijmaken alleen kan op opdracht van de verhuurder of de vereniging. Vanaf dat moment weet u voor het eerst hoeveel sleutels er van die deur bestaan. Bij een wissel geeft u elke bewoner er twee, en wie meer wil komt bij het bestuur en niet bij een winkel.

De intercom en wat bewoners doen

Techniek lost dit deel niet op, gedrag wel. Wordt er gebeld en drukt u open zonder te weten wie er staat, dan heeft u het hele slot uitgezet. Dat gebeurt in elk blok, want het is makkelijker dan vragen. Een intercom met beeld maakt het een stuk eenvoudiger om wel te kijken, en bij een bestaand bellenbord is dat vaak zonder breekwerk aan te sluiten. Maar de afspraak zelf — niet opendrukken voor iemand die u niet verwacht — is het stuk dat niets kost en het meest uitmaakt.

Hoe u het voor elkaar krijgt

Dit is bijna altijd een kwestie van wie het aankaart. De kosten horen bij de verhuurder of de vereniging van eigenaren, en een bewoner die er alleen over begint komt zelden verder dan een melding. Wat helpt is een concreet voorstel met bedragen: wat kost het bijstellen van de dranger, wat kost een sluitplaat met opener, wat kost het omzetten van de cilinder met veertig sleutels erbij. Dat zetten wij op papier zonder dat u ons daarvoor hoeft in te huren, en dan ligt er iets op de vergadering in plaats van een onderwerp.

Bel 079 2040328 of lees wat het vervangen van sluitwerk inhoudt.